ผ่านไปแล้วอีกหนึ่งปี กูก็แก่ขึ้นอีกปีละ

1 ปีที่ผ่านมามีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย ทั้งสุข ทุกข์ ดีใจ เสียใจ สนุกสนาน เฮฮา เหงา เบื่อและอีกมากความรู้สึก

มีคนเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยมากมาย ทั้งคนที่รู้จักอยู่แล้วและคนที่รู้จักกันใหม่

1 ปีนี่มันเร็วจริงๆ มีหลายอย่างที่อยากทำและยังไม่ได้ทำ( ถ้าจะทำต่อจากไปมันคงไม่สาย)

และก็มีหลายอย่างที่ได้ทำไปแล้ว บางเรื่องก็เป็นสิ่งดี หลายเรื่องก็เป็นสิ่งไม่ดี

และถ้าคนไหนที่กูเคยทำไม่ดีด้วย ก็ขอโทษทีละกัน แต่จะให้อภัยหรือป่าวก็แล้วแต่ เพราะขอโทษไปแล้ว

1 ปีที่ผ่านมานี่กูมีสิ่งต่างๆเปลี่ยนแปลงไปมาก ทั้งคนรู้จัก ทั้งสถานะของตัวเอง

ยังงัยก็ต้องขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

วันที่22 มิ.ย. ที่ผ่านมานั้น ตอนแรกว่าจะไม่กินเหล้าแล้ว

เพราะตอนเช้าอุตส่าห์ตื่นแต่เช้าไปวัดทำบุญ รับศีลรับพร (รับทั้ง 5 ข้อเลยนะ ทั้งๆที่ไม่ได้รับ ข้อ 5มานาน)

แต่พอบ่ายๆมันรู้สึกเบื่ออย่างบอกไม่ถูก อยากแดกเหล้ามากเลยเข้าไปสโม

พอค่ำหน่อยก็เริ่มตั้งวง กินกันไปคุยกันไปสนุกสนานมาก กินกันจนเกือบตี 4

ขอบคุณไอ้เอิร์ท(น้องรัก)ที่อภินันทนาการแบล็กมา 1 ขวด

ขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ที่ช่วยคลายเหงาและแก้เบื่อในวันนั้นได้

แล้วกินกันใหม่วันไว้ท์

ขอบคุณจริงๆ

 

วันพรุ่งนี้ก็จะต้องย้ายของออกจากห้องให้หมดแล้ว

อยู่มาตั้งเกือบ 3 ปี มีความทรงจำกับห้องนี้มากมาย

จำได้ว่าตอนที่มาอยู่วันแรกนั้น เป็นวันเปิดเทอมวันแรก ตอนอยู่ปี 2

มาพร้อมกันกับเพื่อนร่วมห้องอย่างไอ้ตึ๋ง และไอ้ชื่น(ที่จริงมันชื่ออ๊อฟ แต่นามสกุลมัน "ชื่นจิตร" เลยเรียก "ชื่น" แทนชื่อมันมาตลอด)

ตอนที่อยู่หอได้ทำอะไรไปมากมาย ทั้งนอน กิน ดื่มและอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย

แล้วยังมีคนที่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วยทั้งเพื่อน พี่ น้องและคนพิเศษ

(พี่เด พี่ดะ พี่ปิ๊ป ไอ้นัท ไอ้ตง ไอ้เอิร์ทที่เคยมานอน ไอ้เอกและอีแกนที่เคยมากินดื่มด้วยกันและคนอื่นๆที่ไม่ได้เอ่ยถึงอีกหลายคน)

ตอนที่อยู่ห้องนั้น มีความสุขมาก เหนื่อยกาย เหนื่อยใจกลับห้องมาพักผ่อนก็หาย ถ้าเบื่อก็ซื้อเบียร์มานั่งกิน แสนจะสุขใจ

ตอนอยู่ห้องนั้นไม่ค่อยได้คุยกับรูมเมทเท่าไร เพราะต่างคนต่างก็มานอน อาบน้ำและก็ออกไปเรียนหรือทำกิจกรรมส่วนตน

นานครั้งถึงจะคุยกันจริงๆซะที แต่ก็คุยเล่นกันอยู่ตลอด ล้อเล่นกันไปตามภาษาเพื่อน

แต่ถึงจะไม่ได้คุยกันก็ไม่เคยทะเลาะกัน บางทีมีเพื่อนมานอนด้วยอีกก็ยิ่งสนุกมากขึ้น นอนกัน 5-6 คน

แล้วก็เช่าเกมมาเล่นกัน คนที่ไม่ได้เล่นเกมก็เล่นไพ่รอ พอถึงคิวตัวเองก็ค่อยไปเล่น สนุกมากๆ

บางทีอยากกินขนมกันก็จะเล่นไพ่กัน ใครแพ้ก็เป็นคนเลี้ยงขนมเพื่อน อันนี้ชอบมาก เพราะทั้งสนุกและอิ่ม

ต้องขอบคุณมันทั้งสองคนจริงๆที่ทำให้กูได้ออกมาใช้ชีวิตนอกบ้านครั้งแรก

ต่อจากนี้ต้องกลับไปอยู่บ้านแล้ว และก็ไม่รู้ว่าจะออกไปนอนที่อืนได้อีกเมื่อไหร่ แล้วจะไปนอนที่ไหน (แต่ก็คงได้ออกมาแหละ)

ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับ(ผม กู เรา) และทำให้(ผม กู เรา) มีความสุขและมีความทรงจำดีๆอีกมากมายในการอยู่หอ "ขอบคุณครับ"

   บ๊าย บาย ห้อง801 All Living Apartment เลขที่98/89 ซ.จัดสรร ถ.งามวงศ์วาน แขวงลาดยาว เขตจตุจักร กทม. 

หลังจากกลับมาจากค่ายเเวยร์ที่บ้านห่างทางหลวง จังหวัดน่าน ได้ประมาณอาทิตย์กว่าๆก็ต้องไปทำหน้าที่ของชายไทย

คือการณ์ไปเกณฑ์ทหาร

 เช้าของวันที่10 เม.ย. 50 กูตื่นแต่เช้า(ประมาณ6.30 น.) และต้องไปตามหมายกำหนดการ คือ 7.00 น. แต่ว่ากูไป9 โมงกว่าๆ เป็นคนสุดท้ายเลย

ทหารที่ทำหน้าที่ตรวจเอกสาร แม่งด่าเลย เสร็จแล้วก็ไปตรวจร่างกาย เอกสารก็มาช้าอีก นั่งรออยู่คนเดียวได้สักพักหมอทหารก็เรียกไปตรวจร่างกาย

ปรากฏว่าผ่านตลอด (มันไม่ได้สนใจหัวเข่าของกูที่ผ่าตัดมาเลย) ตรวจร่างกายเสร็จมันก็ให้ไปนั่งรวมกับพวกที่สละสิทธิ์ผ่อนผันคนอื่นๆเพื่อวัดขนาด(ส่วนสูงและรอบอก)

แต่เอกสารก็ยังไม่มาอีก ไอ้พวกทหารที่ทำหน้าที่วัดขนาดเรียกชื่อคนอื่นหมดแต่ไม่มีชื่อกู แม่งก็เดินมาดูแล้วไล่ไปอยู่คนประเภทที่2 แล้วมันก็ขอดูแขนแต่ไม่มีเขียนเลขไว้

ทหารคนหนึ่งเลยเดินไปดูที่โต๊ะตรวจร่างกายแล้วก็เดินมาหากูแล้วบอกว่า "มึงมานี่(คือมารวมกับคนประเภทที่1)"

แล้วมีทหารคนหนึ่งแม่งชี้หน้าแล้วบอกว่ามึงโดนแน่ กูเลยย้อนและกวนตีนไปเรื่อย แล้วมันก็ชวนให้สมัคร แล้วก็พูดต่างๆนาๆให้สมัคร แต่ก็ไม่มีคัยสมัคร

เสร็จแล้วมันก็ให้ไปรวมแล้วปล่อยไปพัก เพื่อรอเรียกมารวมอีกครั้งเพื่อจับฉลาก ประมาณบ่ายโมงกว่าๆทุกคนที่ต้องจับฉลาก(ใบดำ-ใบแดง)ทั้งหมดก็ไปรวมกัน

แล้วนายทหารยศร้อยโท นายหนึ่งก็มาประกาศ ว่า ต้องการรับทหารทั้งหมด 74 คน มีผู้ร้องขอ(สมัคร)แล้ว 10 คน เหลืออีก 64 คน และมีผู้ที่มีสิทธิ์จับฉลาก 220 คน

คนแรกที่จับได้ ใบดำ แต่คนที่สอง ได้ ทบ.2 เอาแล้วงัย มัยมาแล้วยังงี้ก็สบายกูละ คงจะไม่ได้จับ แต่พอเหลือเฉพาะผู้ที่สละสิทธิ์ผ่อนผัน(คือพวกกู)อีก 21 คน ไอ้พวกทหารมันก็เทฉลากออกมานับ ปรากฏว่าเหลือใบแดงอีก 7 ใบ จากฉลากทั้งหมด 21 ใบ และ 3 คนแรกที่ออกไปจับ ปรากฏว่าได้ใบแดงทั้ง 3 คนเลย

จนมาถึงกู (มีเสียงเรียก)" อภิชาติ โปร่งใจ " กูลุกขึ้นและเดินไปที่โหลจับฉลาก ไอ้ทหารที่กูกวนตีนมันกูยิ้มแล้วบอกว่า "มึงโดนแน่"

กูก็ยิ้มๆแล้วก็ล้วงมือไปจับ ทหารที่ประกาศนิ่งไปสักพักแล้วพูดว่า"ดำ!!!" กูก็ยิ้มแล้วสะกิดทหารคนที่กูกวนตีนมันแล้วตะเบ๊ะใส่ มันก็ยิ้มๆแล้วกูก็เดินออกไปแล้วกลับบ้าน

เสร็จหน้าที่ของวันนี้ซะที

 

 

 

 

ตอนนี้ก็เรียนจบแล้วแต่ยังไม่รู้ว่าจะอะไรต่อไปในวันข้างหน้า(ยังสับสนกับตัวเองอยู่)

ขอทางบ้านเที่ยวก็ได้ไปมาแล้ว ไปเที่ยวเสม็ดมากับเพื่อนๆเมเจอร์ไทย ก็สนุกดี และไม่รู้ว่าจะได้ไปอีกเมื่อไหร่

จากนั้นก็ไปค่ายเซเวียร์ ซึ่งเป็นค่ายสุดท้ายในขณะที่ยังมีสภาพเป็นนิสิต

ก็สนุกดี ได้รับรู้และได้ประสบการณ์ใหม่ๆมามากมาย และยังได้เพื่อนใหม่มาอีกด้วย

ต่อจากนี้ไปก็ไม่รู้ว่าชีวิตของตัวเองจะดำเนินไปในทางไหนหรือรูปแบบไหน แต่ยังงัยก็ไม่ท้อละกัน